<
auto
>
 
Sublayered New Realities

Als ik aan wonen denk in de stad, denk ik aan ongewilde concentraties bezigheid en constipaties van niet georganiseerde, vanzelfsprekende chaos, waar mensen over klagen en mensen van houden. Waar mensen hun was doen, naast mensen die hun geld verdienen op de markt en naast ouderen op een bankje die uitkijken over de kinderspeelplaats. Dit alles zijn duidingen van een gedrag, van de bezigheid van een stedelijke situatie. De stad waar mensen van houden is een stad die bestaat bij de gratie van beperkingen van eenieder. Een stad is niet een plek waar een vinexhuis met alle gemakken van dien is geprojecteerd in een situatie waar 6 keer zoveel mensen moeten wonen en met het behoud van de kwaliteiten van die plek. De stad is leven met compromissen, maar je krijgt er wel de levendigheid voor terug. Wat ik vooral mis een nieuwe stad, is de wil en de durf om beperkingen vorm te geven. Stedelijkheid ontwerpen is niet een kwestie van de vloerindex omhoog schroeven en  af te wachten wat de sociale uitkomst is van de dichtheidsverhoging. Stedelijkheid ontwerpen is rekening houden en stelling nemen in welke hoedanigheid de stedelijkheid de ruimte krijgt om zich te ontwikkelen. Als schaal op een goede manier wordt ingezet kan er een verdichting ontstaan die voorbij de negatieve connotaties over te weinig licht, slechte bereikbaarheid en geluidsoverlast gaat. Mensen tevreden stelt in de mate van woonplezier die zij daar voor terug krijgen.